Zombies

zombies

Ik dacht echt dat ik goed voorbereid was op een eventuele pandemie (een woord dat een paar weken geleden nog niet in me op zou zijn gekomen al hing m’n leven ervan af).

Ik heb namelijk in de 12 jaar dat ik ziek thuis ben, zoveel post-apocalyptische films en series op Netflix gekeken, dat ik al wist dat het eerste dat je nodig hebt in geval van een wereldwijde crisis een groot geweer is. Dan kun je je buren afschieten als ze je laatste pastasaus komen roven.  En dan kun je ze daarna ook meteen opeten, als de supermarkten leeg, of gesloten zijn. Mits je een degelijke BBQ, aanmaakblokjes en lucifers hebt ingeslagen. En met een beetje pastasaus erop zal het best smaken, die buurman. Een klein beetje jammer is wel dat die films in 99% van de gevallen eindigen in een zombieverhaal, waarin de laatste 2 mensen uiteindelijk de ruimte in vluchten. Ook jammer in dit geval is dat het vrij moeilijk was om aan een geweer te komen. Dan hebben de Amerikanen het toch maar goed zeg.

Ik dacht ook dat 12 jaar semi-quarantaine, met naast m’n directe familie en wat helpers nauwelijks menselijk contact, me goed zou hebben voorbereid op een werkelijke lock-down. Sorry, ik wil al die nieuw-populaire woorden gewoon een keer typen. Lockdown. Klinkt mooi. De klanken hebben wel iets. Als ik ooit nog een hond neem, noem ik hem zo. Ik zie ook mogelijkheden voor alle baby’s die dit jaar geboren gaan worden. Denk eens aan die babyboom rond het einde van het jaar! Dat wordt wat in de groep 1 van 2024. ‘Nee Quarantaine, zo schrijf je je naam niet! Het is Q, u a……’..  ‘Corona, wel even je handjes wassen voor het eten he?!’ ‘Ventilator, dat is een ECHT mensje! Je kunt hem niet op mute zetten, je zult vanaf nu echt moeten leren om real-life fysieke klappen uit te delen!’.

Lijkt me toch niet zo leuk, een lockdown,  in het echt. Moet ik met mijn Lyme-brain, dat erg onwillig is in het langer dan een halve seconde onthouden wat ik ook al weer wilde zeggen of doen, m’n kleuter thuis lesgeven. Niet dat het nivo per se te moeilijk voor me is, hoewel het erom spant. Maar druiven tellen op de tast, onder een theedoek, kan nog best lastig kan zijn als je kind ze maar door elkaar blijft husselen, opeten. en pletten.  De extra uren die ik nu actief moet zijn per dag, en WAT voor uren (……voeg hier een krachtterm naar keuze in), maken dat ik moe moe moe ben. Hoe zou dat worden als er straks misschien helemaal niemand meer binnen mag komen om even te helpen? Dan was semi-quarantaine toch net nog iets gezelliger.

En dan hebben we het nog niet gehad over de olifant in de kamer: je vent de hele dag in je huis. Mijn huis ja. Ten minste, zo was het voorheen overdag. Nu niet meer. Hij telefoneert luidruchtig, ijsbeert door de keuken al broodkruimels rondstrooiend, plast de wc en omgeving vies en… nou ja, ademt.

Ik lees en hoor dat mensen zich vervelen. Vervelen?! Dat mensen nu gemiddeld 225 minuten per dag TV kijken. Als ik ‘s avonds nog de kracht heb om de afstandbediening te hanteren, dan kan ik spiritueel gezien niet nog meer drama aan.  Alle zombieseries heb ik toch al gezien en van het nieuws word ik ook niet echt vrolijker of energieker. Maar bankzitters kom op; doe iets zinnigs ajb. Al is het maar uit respect voor alle mensen die juist nu extra hard en onder gevaarlijke omstandigheden alle zeilen bijzetten! Dit gaat lang duren. En de nasleep nog veel langer. Leer iets nieuws zou ik zeggen in plaats van in je neus te gaan zitten peuteren voor het scherm. Een nieuwe taal misschien? Ik heb altijd al Chinees willen leren bijvoorbeeld. Maar ik weet niet of dat nog nodig is. Of Italiaans, ook zo’n mooie taal. Ik denk dat ik niet op studiereis ga, maar dan kan ik -online- wel veel beter de angstaanjagende woorden tot me nemen die ook in die taal nu vooral uitgesproken worden.

Ik moest net naar de supermarkt, want ja, we aten inmiddels wc-papier (de buren waren op).  En ik bedankte, vanaf gepaste afstand, alle medewerkers die ik tegenkwam voor hun inzet. Ook probeerde ik vriendelijk te lachen naar iedereen die ik angstvallig, slalommend, vermeed. De meeste mensen keken weg, bang waarschijnlijk dat mijn lach besmettelijk was. En de mevrouw van het brood begon onbedaarlijk te huilen na mijn lofzang. Hele rivieren aan verdriet stroomden over haar wangen. Op het brood. Gelukkig ben ik allergisch voor gluten. Maar goed. Die vrouw zei dat het zo verschrikkelijk niet leuk werken was nu, en dat ze echt liever thuisbleef. Maar ze moet. Ze moet werken. Voor ons allemaal. Ik kon niet veel meer voor haar doen dan haar aanhoren en nogmaals hartelijk bedanken. Ik vond het wel geruststellend dat er überhaupt nog eten was.

Voor noodzakelijke medicijnen en medische hulp is het een heel ander verhaal. Ik ben al weken aan het jagen op de spullen die mij in leven en overeind houden. Mijn tandarts werkt via video-bellen. Zegt-ie:’ Ja goed zo, nu die betonboor ontsmetten met Vodka. Ja, die kun je ook gebruiken als verdoving. En dan heel langzaam beginnen met boren. Stop maar even als je dreigt flauw te vallen. Voelt weer goed he? Ik stuur de rekening via de mail.’

Ben ik bang? Soms. Vooral ‘s avonds als mijn Lyme-vrienden flink huishouden in mijn hoofd. Dan geef ik Joost instructies over wat hij moet zeggen mocht ik opgenomen moeten worden en niet zelf kan praten. Hij mag van mij bijvoorbeeld niet zeggen dat ik Lyme heb. Want hoewel ik voorheen geen behandeling kreeg omdat ik Lyme heb en dat niet bestaat in ziekenhuis-Nederland, vermoed ik dat ik het gevecht om een beademingsapparaat zou verliezen juist omdat ik Lyme heb. Dat dan ineens wel zou bestaan. Dat noem je dan triage. Weer zo’n hip woord momenteel.

Maar na de eerste schok, gaat het toch beter met mijn moraal. Ik heb geen glazen bol, maar ik weet wel dat we hier doorheen gaan komen. Dat voel ik. En ik WIL het geloven. Ik denk niet dat de wereld ooit nog hetzelfde wordt. En in zekere zin is dat maar goed ook. Er is veel dat mag veranderen en die veranderingen waren al in gang gezet. Als dit alles ertoe leidt dat we meer samenwerken, begrijpen dat we allemaal gelijkwaardig zijn, meer met elkaar meeleven en voor elkaar willen doen, dan is dat al heel, heel mooi.

Ik geloof in voorzichtig zijn, ik geloof in zeep, ik geloof in het collectief. Dat we samen, met heel Nederland, met de hele wereld, het juiste doen en over een jaar denken, gelukkig ligt het ergste achter ons. Dat we niet (bijna) allemaal in zombies veranderen of de ruimte in vliegen. Ik geloof in Eenhoorns. En ik geloof ook in de kracht van positiviteit. Niet naïviteit, moge dat duidelijk zijn. Ik probeer mijn hoofd te vullen met leuke dingen, en gedachten. Ik probeer ondanks alles, of dankzij alles, mezelf opnieuw uit te vinden. Ik zoek naar de lichtpuntjes. Dat doe ik al heel lang… Doe je mee?

Een heel mooi lichtpuntje voor ons is dat Skye Joost nu veel beter leert kennen. Ze ziet hem veel vaker. Dat is prachtig om te zien.

Deel jouw lichtpuntjes met me, als je wilt! Dan maken we er samen het beste van.

Stay strong!

eenhoorns

 

 

 

 

 

2 gedachten over “Zombies”

  1. Zo is het Marielle, we blijven de lichtpuntjes zien. Blij zijn met de zon die schijnt, dat we een fijne tuin hebben, dat we met elkaar zijn. Het is een heftige, bizarre maar ook bijzondere tijd. Ik probeer meer nog dan ooit te zijn in het moment en stil te staan bij wat het ons kan leren. Fijn weer van je te horen! Blijf positief! Xx

    1. Bedankt voor je reactie! Helemaal mee eens. De situatie is toch wat hij is. Dan kunnen we maar net zo goed genieten van de kleine voordeeltjes zoals inderdaad eindelijk zon, heerlijk! X

Laat een reactie achter bij Marielle Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>